|
|
|
|
|
|
Zwartboek
»
Roco †
(november 2010 / update 18 januari 2011 / update 8 maart 2011)
of bel: 06-40709218 Roco † november 2010
Roco is een grote jongen; een grijze mastino kruising cane corso van wel 65 kilo. Dat zal er mede voor gezorgd hebben dat er omstanders bang zijn geraakt toen Roco op straat zonder baas blaffend rond rende. Na een kwartier ontdekt een van Roco’s eigenaren zijn uitbraak en treft hem buiten de poort blaffend aan bij een groep mensen die bezig is om hem met latten en een balk weg te jagen. Hierdoor raakt Roco zichtbaar in paniek en schiet in de verdediging. Wat uiteindelijk resulteert in blauwe plekken en een bijtwond waarvoor er een tetanusprik nodig is. In dit licht is het goed om te weten dat een grote en sterke hond als Roco, als die werkelijk bijtgraag zou zijn, makkelijk ernstige scheur- en bijtwonden kan veroorzaken, wat dus niet gebeurd is. Roco wordt door de eigenaar gevangen, waarna hij gelijk inbeslaggenomen wordt. Door de slachtoffers wordt aangifte gedaan. Roco is één van die honden die zichtbaar niet tegen de isolatie van de opslag kan. Hij is daar onbenaderbaar, bang en agressief. Ondanks dat de hond duidelijk getraumatiseerd is, doodsbang en daardoor niet te testen, stelt de tester Roco op 9 september toch bloot aan enkele testonderdelen waardoor de hond alleen maar banger wordt. Zo wordt Roco voor zijn hok bedreigd door de tester die hem aanstaart en een slagbeweging maakt, wordt er een pop aan een stok tegen de tralies van zijn hok aangeduwd, wordt er een paraplu vlak voor zijn hok open- en dichtgeklapt en wordt er een kunsthond voor zijn hok gezet. Roco bijt niet, maar laat slechts zien hoe ontzettend bang hij is. Uit de informatie van de opslaghouder blijkt dat Roco al die maanden aan zijn lot is overgelaten. Roco krijgt enkel voer en een schoon hok. Hij is niet één keer geaaid en uit niets blijkt uit het verslag in het testrapport dat de opslaghouder ook maar enige poging heeft gedaan om het vertrouwen van de bange hond te winnen. De tester komt door een niet afgemaakte test die op deze wijze nooit afgenomen had behoren te worden en een opslaghouder die deze hond aan zijn lot overlaat tot de schandalige en onrechtvaardige conclusie dat Roco geëuthanaseerd dient te worden. Roco heeft nooit eerder gebeten en was altijd een lieve hond. De eigenaren vechten nu voor Roco’s leven en willen dat Roco een rechtvaardige kans krijgt. Zij willen dat Roco op hun kosten bij Martin Gaus wordt geplaatst om te herstellen van zijn door de isolatie opgelopen trauma, zodat hij weer vertrouwen kan krijgen in mensen en daarna echt getest wordt. Wij hopen dat Roco deze kans krijgt. Roco’s strafzaak moet nog inhoudelijk behandeld worden. update 18 januari 2011:
Roco is één van die honden die zichtbaar niet tegen de isolatie van de opslag kan. Hij is daar onbenaderbaar, bang en agressief. Door de opslaghouder is Roco geheel aan zijn lot overgelaten. Uit het verslag van het testrapport blijkt dat de opslaghouder geen enkele poging heeft gedaan om het vertrouwen van de bange hond te winnen. Ondanks dat de hond duidelijk getraumatiseerd is, doodsbang en daardoor niet te testen, stelt de tester Roco op 9 september toch bloot aan enkele testonderdelen waardoor de hond alleen maar banger wordt. Roco bijt niet, maar laat slechts zien hoe ontzettend bang hij is. De tester kwam door een niet afgemaakte test die op deze wijze nooit afgenomen had behoren te worden en een opslaghouder die deze hond aan zijn lot overliet tot de schandalige en onrechtvaardige conclusie dat Roco geëuthanaseerd diende te worden. Wij zijn blij dat Roco nu met hulp van veel aandacht en geduld in ieder geval een kans gaat krijgen.
update 8 maart 2011:
De eigenaren stonden toen voor een afschuwelijk dilemma: ervoor kiezen om Roco in te laten slapen zou voorkomen dat Roco terug in isolatie naar de oude opslag zou worden gebracht om daar uiteindelijk na de rechtzaak gedood te worden. Het getuigt van veel moed en liefde voor hun hond dat de eigenaren gekozen hebben voor het welzijn van Roco. Hierdoor heeft Roco vlak voor zijn dood nog kunnen spelen met hen en is hij in hun vertouwde nabijheid rustig in slaap gevallen om daarna niet meer wakker te worden. Roco was één van die honden die zichtbaar niet tegen de isolatie van de opslag kon. Cady november 2010
Cady is hierdoor flink in de war en zoekt steeds naar hem. Het gezin rouwt en is daardoor niet in staat om Cady de zo nodige training te geven. Ze krijgt alleen eten en wordt uitgelaten. Cady wordt onrustiger en begint te blaffen naar alles wat ze buiten ziet. De buurjongens openen regelmatig het tuinhek waardoor Cady achter ze aan gaat rennen. De buurman vindt dat Cady maar weg moet en klaagt bij de politie. Daarna volgen er in korte tijd meerdere incidenten. Bij het eerste incident wordt Cady op de stoep aangereden door een jongetje op een wakeboard. Cady schiet uit en pakt zijn broekspijp, waardoor de jongen op de grond valt. Hierna ontstaat er een hetze tegen Cady: brieven worden in de buurt verspreid over een gevaarlijke zwarte herder die een kind zou hebben aangevallen en men wordt aangeraden aangifte te doen. De familie gaat na dit incident met Cady naar een gedragstherapeut en krijgt een gentle leader om Cady makkelijker te corrigeren. Maar wanneer Cady losgelaten wordt op een stil stuk gaat het weer mis: onverwachts komt er een skelter langs, gevolgd door een fiets. Cady rent erop af en springt lomp tegen het kind aan. Het kind lijkt niets te mankeren maar is erg geschrokken van de grote zwarte hond. Weer gaat er een brief rond in de buurt en komt de wijkagent langs met het verhaal dat Cady ook nog eens een teckel zou hebben gebeten. Al gauw blijkt dat dit helemaal niet kan kloppen, omdat Cady in die periode met de familie op vakantie was. De familie gaat naar een andere hondengedragstherapeut en krijgt individueel gerichte training. De therapeut raadt een muilkorf aan en daarom wordt Cady in de auto gezet voor de dierenwinkel, met het idee om de muilkorf in de auto te passen. Maar de verkoopster wil dat er in de winkel gepast wordt en wil, ondanks waarschuwingen, het passen van de muilkorf zelf doen. Met het gevolg dat Cady in haar broek hapt en een scheur veroorzaakt wanneer zij de muilkorf van Cady af haalt en zich omdraait. Iemand van de Hondenbrigade komt langs die Cady bekijkt en observeert. Ook bekijkt hij de muilkorf en zegt dat Cady wel los mag lopen als ze haar muilkorf om heeft.
Wanneer de politie arriveert wordt Cady na het opnemen van de verklaringen in beslaggenomen en naar een opslag gebracht. Daar is zij na ruim een maand getest. Cady heeft wonder boven wonder de test redelijk goed doorlopen en het advies dat daaruit is gekomen is dat zij herplaatst mag worden. Maar wanneer er binnen 3 maanden geen nieuwe baas voor haar gevonden wordt dient zij geëuthanaseerd te worden. Onduidelijk is waarom Cady niet naar huis mag terugkeren, want de gedragstester heeft geen enkele moeite genomen om een goed beeld te krijgen van de eigenaresse. Dat Cady slechts drie maanden de tijd krijgt om een nieuw huis te vinden terwijl asielhonden daar veel langer over mogen doen moet wel een geldkwestie zijn. De eigenaresse wil dat Cady de kans krijgt om naar Martin Gaus te gaan en weer thuis te komen. update 7 december 2010: update 12 januari 2011: Anders dan bij de eerste test, is nu ook de bekwaamheid van de eigenaresse om met Cady op een goede manier om te gaan, in de beoordeling meegenomen. Ondanks dat Cady de test niet helemaal goed doorliep, mag ze nu toch met een aanlijn- en muilkorfgebod naar huis samen met haar eigenaresse. Over een half jaar wordt Cady opnieuw getest. In de tussenliggende tijd zal Cady samen met haar eigenaresse een gedragstraining volgen. Ubik juli 2009
In het park raakte Ubik in gevecht met een andere hond. Na de vechtpartij wilde de oppas met Ubik het park verlaten, maar werd staande gehouden door de politie. Een politieagente vroeg om het identiteitsbewijs en strekte haar hand uit richting de oppas om het identiteitsbewijs aan te pakken. Ubik, nog vol adrenaline door het gevecht, zag dit als een bedreiging en hapte naar de hand van de agente. De hand van de agente werd hierdoor geschampt (er was geen bijtwond), maar de agente was bang geworden en Ubik werd in beslaggenomen. De bazin van Ubik keerde gelijk terug naar Nederland en zocht een advocaat om hem terug te krijgen. In juli is dat gelukt: Ubik is, welliswaar onder zware voorwaarden van o.a. aanlijn- en muilkorfgebod, nu gelukkig weer thuis bij zijn bazin! Ruby juli 2009
De eerste keer zou Ruby geëuthanaseerd worden vanwege de RAD, maar die verviel. Toch wilde de officier haar laten doden omdat de opslagkosten te zwaar wogen en een test van de opslaghouder dat adviseerde, maar daar stak de advocaat bijtijds een stokje voor. Daarna werd duidelijk dat ze toch getest zou worden met het risico-assessment dat minister Verburg liet ontwikkelen. Ruby werd daarop door gedragsbioloog Matthijs Schilder in de kennel getest. Ruby zat toen al 11 maanden geïsoleerd in een kennel en was hierdoor zo bang geworden dat ze pas durfde te eten als ze alleen was. Hierdoor was ze nauwelijks te testen, met als resultaat het advies: euthanasie. In februari 2009 mocht Ruby met hulp van onze inmenging herstellen bij Martin Gaus. Daar bleek zij een lieve hond. Ze slaagde met vlag en wimpel voor de test die opnieuw door Matthijs Schilder werd afgenomen en mocht terug naar haar baas. Deze was echter lichamelijk erg achteruit gegaan en bleek niet langer in staat controle over zijn hond Ruby te hebben.
Nog geen maand later zat Ruby opnieuw in de opslag. Ruby was tegen een vrouw opgesprongen die later een blauwe plek op haar been had. De Werkgroep schreef de Officier van Justitie een brief met het verzoek om Ruby niet het slachtoffer van de onbekwaamheid van deze eigenaar te laten worden. Zij deed Justitie het voorstel om Ruby te laten adopteren door een gedragstrainster van Gaus. De officier stemde hierin toe. Groot was de teleurstelling over Ruby: de trainster die haar wilde adopteren trok zich terug omdat zij niet aan de voorwaarden kon voldoen. De coördinator van de Werkgroep belde na enige tijd naar Justitie om te horen of al bekend was wat er met Ruby ging gebeuren. Zij kreeg te horen dat er besloten was tot euthanasie en dat telefoontjes over deze hond niet meer doorgeschakeld mochten worden. Om Ruby toch nog een laatste kans te geven bood de werkgroepscoördinator aan dat zij zelf Ruby onder strenge voorwaarden wilde adopteren, met de belofte aan Justitie dat zij de hond alsnog zou laten inslapen als het niet zou gaan. Bij uitzondering werd de euthanasie uitgesteld en het voorstel in een brief aan de officier voorgelegd. Op haar verjaardag kreeg de coördinator telefonisch te horen dat Justitie akkoord ging: een mooier cadeau was niet denkbaar. Het gaat nu prima met Ruby, ze is een lieve hond die een vriendelijk en enthousiast karakter heeft. Van een genetisch gevaarlijke hond, zoals in de Zembla-uitzending van 31 mei 2009 over Ruby gesuggereerd werd, is geen sprake. Wel van een gespierde hond die graag opspringt en scherpe nagels heeft en wat onbehouwen kan zijn omdat ze haar kracht niet kent. De RAD, de isolatie van de inbeslagname, het slechte imago van deze honden dat voornamelijk door de verkeerde eigenaren ontstaan is, en een eigenaar die de controle verloor werden deze hond bijna fataal.
Zie ook het filmpje van Martin Gaus over Ruby in haar nieuwe thuis:
update 5 oktober 20091:
Nieuw thuis voor vier keer ter dood veroordeelde hond
Ruby was in 2009 regelmatig in het nieuws omdat zij lange tijd angstig en geïsoleerd in een opslag zat en daar op afgerekend dreigde te worden. Nadat Ruby in maart 2009 eindelijk vrij kwam na een periode van herstel bij Martin Gaus en zij geslaagd was voor de levenstest, zat zij nog geen maand later opnieuw in de opslag omdat de eigenaar de hond niet langer onder controle had. Als reactie daarop verzocht de Werkgroep in een brief aan de Officier ernstig te overwegen om uit gevoel voor rechtvaardigheid de hond te herplaatsen in plaats van te doden.
Ruby heeft het in haar nieuwe thuis erg naar haar zin en is lief en sociaal naar de andere huisgenoten en het bezoek.
Voor wie meer wil weten over de voorgeschiedenis van Ruby:
De eerste keer zou Ruby geëuthanaseerd worden vanwege de RAD, maar die verviel. Toch wilde de officier haar laten doden omdat de opslagkosten te zwaar wogen en een test van de opslaghouder dat adviseerde, maar daar stak de advocaat bijtijds een stokje voor. Daarna werd duidelijk dat ze toch getest zou worden met het risico-assessment dat minister Verburg liet ontwikkelen. Ruby werd daarop door gedragsbioloog Matthijs Schilder in de kennel getest. Ruby zat toen al 11 maanden geïsoleerd in een kennel en was hierdoor zo bang geworden dat ze pas durfde te eten als ze alleen was. Hierdoor was ze nauwelijks te testen, met als resultaat het advies: euthanasie. In februari 2009 mocht Ruby met hulp van onze inmenging herstellen bij Martin Gaus. Daar bleek zij een lieve hond. Ze slaagde met vlag en wimpel voor de test die opnieuw door Matthijs Schilder werd afgenomen en mocht terug naar haar baas. Deze was lichamelijk erg achteruit gegaan en bleek niet langer in staat controle over zijn hond Ruby te hebben.
Nog geen maand later zat Ruby opnieuw in de opslag. Ruby was tegen een vrouw opgesprongen die later een blauwe plek op haar been had.
De Werkgroep schreef de Officier van Justitie een brief met het verzoek Ruby niet het slachtoffer van de onbekwaamheid van deze eigenaar te laten worden. Zij deed Justitie het voorstel Ruby te laten adopteren door een gedragstrainster van Gaus. De officier stemde hierin toe. Groot was de teleurstelling over Ruby: de trainster die haar wilde adopteren trok zich terug omdat zij niet aan de voorwaarden kon voldoen. De coördinator van de Werkgroep belde na enige tijd naar Justitie om te horen of al bekend was wat er met Ruby ging gebeuren. Zij kreeg te horen dat er besloten was tot euthanasie en dat telefoontjes over deze hond niet meer doorgeschakeld mochten worden. Om Ruby toch nog een laatste kans te geven bood de werkgroepscoöördinator aan dat zij zelf Ruby onder strenge voorwaarden wilde adopteren met de belofte aan Justitie dat zij de hond alsnog zou laten inslapen als het niet zou gaan. Bij uitzondering werd de euthanasie uitgesteld en het voorstel in een brief aan de officier voorgelegd. Op haar verjaardag kreeg de coöördinator telefonisch te horen dat Justitie akkoord ging: een mooier cadeau was niet denkbaar. Het gaat nu prima met Ruby, ze is een lieve hond die een vriendelijk en enthousiast karakter heeft. Van een genetisch gevaarlijke hond, zoals in de Zembla-uitzending van 31 mei 2009 over Ruby gesuggereerd werd, is geen sprake. Wel van een gespierde hond die graag opspringt en scherpe nagels heeft en wat onbehouwen kan zijn omdat ze haar kracht niet kent. De RAD, de isolatie van de inbeslagname, het slechte imago van deze honden dat voornamelijk door de verkeerde eigenaren ontstaan is, en een eigenaar die de controle verloor werden deze hond bijna fataal. Zie ook het filmpje van Martin Gaus over Ruby in haar nieuwe thuis:
update 12 april 2011:
Gelukkig was de verantwoordelijke Officier van Justitie bereid dat in te trekken en Ruby te laten adopteren door de coördinator van de werkgroep Hulp Inbeslaggenomen Honden.
Ruby is inmiddels alweer tien jaar oud. Een redelijke hoge leeftijd, maar bejaard is zij nog lang niet. Integendeel, zij wordt met de dag speelser. En dat is allemaal te danken aan haar nieuwe vriendin Angel die onlangs bij haar is komen wonen. Angel is erg gek op Ruby en Ruby is erg gek op Angel. Iedere dag spelen en knuffelen die twee met elkaar. Het is een mooi stel samen.
Boby april 2009 Boby is een grote mensenvriend, maar houdt niet van andere honden. Boby werd inbeslaggenomen nadat hij een hondje dat pal voor zijn deur voorbij kwam had doodgebeten. Ook viel hij onder de Regeling Agressieve Dieren. Boby werd bij de opslaghouder waar hij geïsoleerd zat opgesloten en maandenlang niet uit zijn kennel gehaald. Boby kon slecht tegen de isolatie en kreeg op beide voorpoten likwonden door chronische stress. In november 2008 werd hij vanuit deze situatie in de opslag getest met het risico-assessment en kreeg hij een euthanasieadvies omdat hij baknijd had en uitviel naar de testhond. Verder vertoonde hij geen agressie. Boby werd de vierde hond die op verzoek van de advocaat van Justitie mocht herstellen bij Martin Gaus en de eerste hond bij wie de test van het risico-assessment door Martin Gaus zelf werd afgenomen. In de gedragstest die eerder in november bij Boby was afgenomen telde heel erg de mening van de opslaghouder mee. De man verklaarde bang te zijn voor Boby en hem niet te kunnen aanlijnen in zijn kennel en geen voerbak of speeltjes af te durven pakken. Vreemd genoeg waren de bevindingen bij Martin Gaus totaal anders. Boby liet zijn pijnlijke poten die ontstoken waren toen hij binnenkwam in zijn kennel verzorgen door verschillende verzorgsters, liet zich in zijn kennel aanlijnen en een snoetenband en hoofdhalster om doen zonder ook maar enige vorm van agressie te vertonen. Boby slaagde voor de test en mocht later van de rechter naar huis. Gino april 2009 Gino heeft helemaal niets gedaan. Zes jaar lang was hij een fijne hond voor zijn bazin. Toen die echter overleed, nam de politie hem mee en zette hem in een kennel van Justitie. Vanaf dat moment viel Gino enkel om zijn uiterlijk onder de Regeling Agressieve Dieren. De nabestaanden mochten hem niet terug hebben. Gino leek geluk te hebben toen de regeling in juni werd afgeschaft. Hij zou naar huis mogen, naar de nabestaanden van zijn overleden baasje. Die wilden hem heel graag hebben, ook om nog iets voor hun overleden dierbare familielid te kunnen doen. Maar toen begon de pech voor Gino weer:
De opslaghouder die Gino bij Martin Gaus bracht trok de door de verdoving nog zwaar versufte hond ruw de auto uit en smeet hem op de grond. Hierdoor viel Gino plat op zijn zij op de grond. Gino kreeg bij Martin Gaus drie weken veel aandacht en training. En hij slaagde voor de test! Gino is nu eindelijk na een jaar weer thuis. Missy † maart 2009 Missy heeft op tien oktober 2007 een (kleine) hond dood gebeten en werd op 11 oktober 2007 in beslag genomen. Missy viel onder de oude Regeling Agressieve Dieren. Op 12 juni 2008 werd aan de eigenares van Missy meegedeeld dat de RAD werd ingetrokken en dat bij Missy een gedragstest zou worden afgenomen. Op 28 december 2008 is Missy aan een gedragstest onderworpen. De test is uitgevoerd door M.B.H. Schilder (diergeneeskundige). In het hiervan opgestelde rapport heeft de heer Schilder geconcludeerd dat het risico dat Missy voor de maatschappij met zich meebrengt moet worden ingeschat als hoog.
De heer Schilder heeft de navolgende aanbeveling gedaan:
"Op basis van haar vriendelijke gedrag naar bekende mensen, haar vriendelijke maar wat terughoudender gedrag naar onbekende mensen, haar gevaar voor vermoedelijk vooral kleine honden luidt de aanbeveling:
Ondanks dat Missy verder een aardige hond voor mensen was en zij met een aanlijn- en muilkorfgebod geen gevaar vormde voor andere honden en haar baas bereid was om met haar te trainen moest Missy door deze aangescherpte regel van minister Verburg toch dood. Bandit zat bijna twee jaar vast februari 2009
Lola kwam na een klein jaar weer thuis. Maar Bandit bleef vast zitten. Na bijna twee jaar kwam Bandit eindelijk tot grote vreugde van zijn baas begin februari 2009 onder zware voorwaarden weer thuis. Bandit was een maand daarvoor goed door het risico-assessment heen gekomen. Al die tijd had de baas van Bandit hem niet meer gezien en ook niet gehoord hoe het met zijn hond ging. Dit zorgde voor een zware psychische aanslag op het leven van de baas van Bandit. Boran december 2008
Pas na zes weken werd er een gedragstest afgenomen, waarbij Boran slaagde voor het enige onderdeel (de pop) wat bij hem afgenomen werd. Desondanks adviseerde de gedragsdeskundige de hond af te laten maken. Een tweede test, op verzoek van de eigenaar, werd door het OM geweigerd. Diverse hondengedragsdeskundigen, waaronder Martin Gaus, verklaarden dat de test (» lees hier het testverslag) zeer onprofessioneel was afgenomen en dat het advies om de hond te doden volkomen ongefundeerd was. Martin Gaus stelde in zijn verklaring dat Boran zeer veel leed was aangedaan door hem zes weken lang zonder een wezen die hij zijn vertrouwen kan geven en waarmee hij een band kan opbouwen, te huisvesten. Boran dreigde ter dood veroordeeld te worden op het feit dat hij niet tegen de isolatie van de inbeslagname kon en daardoor onbenaderbaar was geworden. Doordat eigenaar Hugens en zijn negenjarige dochter Amber, Comité Dierennoodhulp, Stichting Rechten voor al wat leeft, de Sophia-Vereeniging tot Bescherming van Dieren en enkele hondengedragsdeskundigen, waaronder Martin Gaus, zich voor een rechtvaardige behandeling van Boran hebben ingezet keerde het tij voor Boran uiteindelijk. Boran mocht als eerste hond in de Nederlandse geschiedenis tot rust komen bij de familie Gaus en herstellen van zijn door de inbeslagname opgelopen trauma alvorens er een test (risico-assessment) bij hem werd afgenomen. Nadat Boran daar liefdevol enkele weken was opgenomen slaagde hij voor de test en kwam hij na een half jaar vlak voor de kerst eindelijk weer thuis.
17-12-2008
Rocko september 2008
Rocko’s bazin was die nacht onverwachts vertrokken om een vriend in crisis te helpen. Zij had vergeten de tuindeur te sluiten. Rocko had de pech dat binnen korte tijd al wat mutaties op zijn naam verzameld waren bij de politie. Zo ging hij twee keer achter de schapen aan waardoor er een schaap verdronk. En beet hij een vrouw in haar hand die hem in zijn nekvel greep terwijl hij in vuur en vlam met een andere hond aan het vechten was. Hij kreeg hierom een aanlijn- en muilkorfgebod. Het blaffen in de tuin bleek de bekende druppel. De rechter verklaarde Rocko tijdens de zitting als verbeurd ondanks het feit dat van een werkelijk uitbraakgevaar geen sprake leek te zijn. De bazin van Rocko is hiertegen in hoger beroep gegaan. Rocko zit nog steeds in de opslag.
»
Rocko eindelijk thuis
(7-12-2009)
Of bel: 06-40709218 |
Op 16 juli ontsnapt de anderhalf jaar oude Roco uit een tuinpoort in IJmuiden en is rondjes gaan rennen door de buurt. 
Soms gaat het niet zoals je wilt en dat is dan een heel hard gelag. Zo ook met Roco.
Cady is een jong zwart mechelaarteefje van anderhalf jaar oud dat samen met een andere hond in een gezin is opgegroeid. Wanneer ze een half jaar oud is overlijdt onverwachts de man die zij al die tijd als haar baas beschouwde. 
Op zes augustus wordt Cady uitgelaten door de dochter des huizes en gaat het weer mis. Cady heeft blij liggen rollen in het gras waardoor haar muilkorf gedeeltelijk losgeraakt is. Daarna rent ze enthousiast het fietspad op en rent nieuwsgierig af op twee mensen die ze in de verte ziet lopen. De vrouw die de hond uit de verte ziet aankomen raakt gelijk in paniek. Hierdoor gaat Cady, eenmaal ter plekke, om haar heen springen, hapt naar haar wapperende pareo en raakt daarbij haar bil. De vrouw is woedend, belt de politie en bedreigt de dochter met de dood. De dochter wacht op de politie om haar verhaal te kunnen doen.
Ubik komt uit Italië en was zoals vaker in Amsterdam aan het logeren bij zijn bazin. Normaal woont hij bij de ouders van zijn bazin in Italië waar hij een grote tuin heeft waar hij fijn in kan spelen. 
In januari 2008, toen de Regeling Agressieve Dieren (RAD) nog van kracht was, sprong Ruby tegen een peuter op en werd hierom inbeslaggenomen, al had zij verder geen bijtwond veroorzaakt. Ruby werd daarna vier keer ter dood veroordeeld, maar ontsprong telkens de dans.
Hij mocht niet meer naar huis, maar bleef gevangen in afwachting van de werkelijke test. In november werd hij opnieuw getest en toen kreeg hij voor de tweede keer een euthanasieadvies. De advocaat van Gino nam toen contact op met Martin Gaus en daar mocht hij herstellen voordat er een nieuwe test bij hem werd afgenomen.
Bandit is een Amerikaanse bulldog die werd opgepakt omdat hij samen met de andere Amerikaanse bulldog Lola en huisgenote een geit had doodgebeten. Beide honden werden in beslag genomen en vielen onder de inmiddels afgeschafte Regeling Agressieve Dieren.
De twee jaar oude rottweiler Boran werd met veel tam-tam in beslaggenomen na een licht bijtincident. Door een schrikreactie bij een bushokje had de hond een hand geschampt.
Rocko is een nog jonge onstuimige kruising herder die samen woonde met twee andere honden.